خوش بهره بزرگى دارند مىتوانند بدست بياورند . حضرت هم طبق اين دستور صبر كرد و انواع اذيت و آزار را از آنان تحمل نمود . . . امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : رزق و روزى مأموريت دارد كه بافراد احمق و كم خرد برسد و محروميت هم همراه خردمندان است و بلاء و مصائب هم همراه يقين و صبر است . مهران گويد نامه‌اى خدمت حضرت رضا نوشتم و در آن از پريشانى حال و قرض خود نام بردم . حضرت در جواب نوشت . اگر ميخواهى پاداش داشته باشى صبر كن كه اگر صبر نكنى پاداشى نخواهى داشت و جلو قضا و تقديرات الهى را نتوانى گرفت . و نيز فرمود صبر دو قسم است . 1 - صبر و تحمل هنگام فرا رسيدن مصائب و ناراحتىها كه البته نيكو و زيبا است . 2 - و بهتر از آن صبر و خوددارى بهنگام مواجه شدن با چيزى كه خدا حرام كرده . . . حضرت باقر ( ع ) فرمود : پدرم على بن الحسين عليه السّلام در ساعات اواخر عمرش مرا در آغوش گرفت و فرمود : فرزند عزيزم وصيت ميكنم تو را به آن وصيتى پدرم در آخر عمرش به من نمود كه او هم فرمود پدرش امير مؤمنان عليه السّلام به او وصيت نموده ( و آن وصيت اين است ) فرزندم ! در برابر حرف حق و عمل بوظيفه صبر كن و شكيبا باش گر چه تلخ و ناگوار باشد . حضرت باقر عليه السّلام فرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرموده حال مؤمن شگفت آور است هر گونه قضاء و تقديرى كه خداوند متعال در حقش داشته باشد بنفع او است . اگر مصيبت و ناراحتى باشد صبر مىكند اگر رفاه و نعمت باشد سپاسگزارى مينمايد . و از حضرت صادق عليه السّلام سؤال شد گرامىترين مردم در نظر خدا كيست ؟ فرمود آن كس كه بهنگام نعمت شاكر و سپاسگزار و هنگام بلاء و مصيبت صابر و شكيبا باشد . تمام اين احاديث از مشكاة الانوار نقل شده است . باب 53 : در باره نيت و شرائط آن و مراتب و درجات آن و ارزش و ثواب آن و اينكه عمل قبول شده بسيار كم و نادر است . 1 - كافى . . . حضرت سجاد فرمود : عمل انسان بستگى به نيت دارد . تبيين و توضيح : نيت استعمال مىشود به اين معنا كه انسان توجه به عمل و فائده آن و تصديق بنتيجه آن داشته باشد و اين تفكر انگيزه انجام دادن آن عمل شود . البته هر عملى كه انسان از روى اختيار و اراده انجام دهد اين مقدمات و اين انگيزه را همراه دارد چه اعمال عبادتى يا غير آن و بديهى است هر كس هر كارى را انجام دهد توجه و نيت و تصميم آن كار را قطعا خواهد داشت و اين جمله كه حضرت بوسيله او اخطار و هشدار ميدهد به اين معناى ساده و بديهى نميتواند باشد . پس بايد مقصود از اين كه فرموده لا عمل الّا بالنيّة ( عمل و كارى موجود نيست مگر بوسيله نيت ) نفى صحت باشد يعنى